Sprawa dotyczyła polskiej spółki Dong Yang Electronics Sp. z o.o. (dalej: „Dong Yang”), która świadczyła usługi na rzecz spółki koreańskiej. Usługi polegały na montażu płytek PCB przy użyciu materiałów i komponentów stanowiących własność spółki koreańskiej. Materiały do produkcji były dostarczane przez polską spółkę zależną od spółki koreańskiej. Dong Yang przekazywała gotowe PCB do polskiej spółki zależnej, która na podstawie umowy ze spółką koreańską wykorzystywała te PCB do celów produkcji modułów TFT LCD.

Dong Yang uznała świadczone usługi montażu za opodatkowane w państwie siedziby usługobiorcy, tj. w Korei.

Podejście to zakwestionowały organy podatkowe stwierdzając, że polska spółka zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej spółki koreańskiej. W rezultacie Dong Yang została zobowiązana do opodatkowania usług montażu podatkiem VAT.

Dong Yang zaskarżyła decyzję organu do WSA we Wrocławiu, który zwrócił się z pytaniem do TSUE, czy istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności może być wywiedzione z samego faktu istnienia spółki zależnej, czy też usługodawca musi wziąć pod uwagę stosunki umowne między spółką dominującą a tą spółką zależną?

Wyrok TSUE

TSUE uznał, że o ile możliwe jest powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej, o tyle taki stan rzeczy uzależniony jest od spełnienia innych, materialnych przesłanek (wynikających z definicji prawnej stałego miejsca działalności), ocenianych w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.

W związku z tym, nie jest dopuszczalne wywiedzenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności wyłącznie z faktu, że spółka zagraniczna posiada w Polsce spółkę zależną.

TSUE stwierdził również, że w celu ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, usługodawca nie jest zobowiązany do badania stosunków umownych łączących spółkę zagraniczną z jej polską spółką zależną.

Konsekwencje wyroku

Wyrok TSUE jest ważnym stanowiskiem w kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności. Organy podatkowe przyjmowały restrykcyjne stanowisko, skutkujące coraz większą liczbą przypadków, w których spółki zagraniczne musiały rozpoznawać w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności na cele VAT. Wydaje się, że próby automatycznego uznania polskiej spółki zależnej za stałe miejsce działalności spółki zagranicznej, stanowiły kulminację restrykcyjnego podejścia organów.